Butrint leży na półwyspie między jeziorem Butrint a kanałem Vivari, około dwudziestu kilometrów na południe od Sarandy, i od 1992 roku jest na liście UNESCO. Wyjątkowy jest nie dzięki jednemu zabytkowi, lecz dzięki warstwom: miasto epirockich Chaonów, rzymska kolonia za Cezara i Augusta, bizantyjskie biskupstwo i wenecka placówka — wszystko na tym samym terenie i wszystko do obejrzenia w dwugodzinnym spacerze.
Miasto greckie
Butrint wyrósł wokół sanktuarium Asklepiosa, boga uzdrawiania, a dary pielgrzymów opłaciły dużą część budowli. Wergiliusz w „Eneidzie” uczynił go miastem założonym przez uciekinierów z Troi — to legenda, nie historia, ale wpłynęła na to, jak Rzymianie widzieli to miejsce.
Teatr
Zbudowany w III wieku p.n.e. obok sanktuarium i rozbudowany przez Rzymian, mieścił około półtora tysiąca widzów. Inskrypcje wykute w jego kamieniach dokumentują wyzwalanie niewolników i są jednym z głównych źródeł do historii społecznej miasta. Teatr leży częściowo poniżej poziomu wód gruntowych, dlatego dolne rzędy często stoją w wodzie.
Baptysterium
Baptysterium z VI wieku z mozaikową posadzką z koncentrycznych kręgów wypełnionych zwierzętami, ptakami i roślinami. Dla ochrony mozaika leży pod warstwą piasku i odsłania się ją tylko okazjonalnie. Obok wciąż stoją mury Wielkiej Bazyliki.
Lwia Brama i mury
Lwia Brama ma relief lwa atakującego byka, przeniesiony ze starszego zabytku. Mury są u podstawy hellenistyczne, wyżej widać późniejsze naprawy, a Brama Skajska, nazwana tak od bramy Troi, wciąż stoi w obwodzie murów.
Wenecka twierdza i muzeum
Trójkątną twierdzę po drugiej stronie kanału Vivari zbudowali Wenecjanie, którzy władali Butrintem przez większość XV–XVIII wieku; później wzmocnił ją Ali Pasza. Wciąż przeprawia się do niej mały prom na linie. Zamek na akropolu mieści muzeum ze znaleziskami z sanktuarium i teatru.
Park narodowy
Butrint to także mokradło objęte konwencją ramsarską: w jeziorze i kanale żyją węgorze, działają hodowle małży, a przylatują czaple i inne ptaki wodne. Małże podawane w restauracjach Sarandy hoduje się właśnie tutaj.
Praktycznie
Wstęp kosztuje 1000 leków, stanowisko jest otwarte od ósmej rano do zmierzchu. Najlepiej przyjść wcześnie albo po szesnastej: cienia jest mało, a w lipcu południowy upał przekracza 35 stopni. Autobusy z Sarandy jeżdżą mniej więcej co godzinę przez Ksamil i jadą około czterdziestu minut. Dwie godziny wystarczą na główną trasę, trzy z muzeum.