Riwiera Albańska ciągnie się przez około sto kilometrów wzdłuż wybrzeża Morza Jońskiego, od przełęczy Llogara do Sarandy, oddzielona od wnętrza kraju Górami Keraunijskimi. Do 1990 roku była zamknięta dla obcokrajowców, a drogę nadbrzeżną przebudowano dopiero po 2000 roku, dlatego wciąż wygląda inaczej niż wybrzeże chorwackie czy greckie.
Dhërmi i Drymades
Dhërmi leży pod przełęczą Llogara: stara kamienna wieś na zboczu, plaża poniżej. Drymades, nieco na północ, jest spokojniejsze, a za plażą rosną oliwki. Woda robi się głęboka tuż przy brzegu, a otoczaki są duże — przydają się buty do wody. Leżak kosztuje od 500 do 1500 leków dziennie, zależnie od baru.
Himara i Livadhi
Himara to największe miasto Riwiery, ze społecznością greckojęzyczną i twierdzą nad starym miastem. Livadhi, jej główna plaża, to długa zatoka z białym żwirem. Jala, na północy, jest w sierpniu najbardziej gwarną plażą Riwiery.
Gjipe
Najbardziej efektowna plaża tego wybrzeża leży u wylotu kanionu między Dhërmi a Himarą. Nie prowadzi do niej droga: samochód zostawia się na górze i schodzi pieszo trzydzieści–czterdzieści minut albo przypływa łodzią. Kanionem za plażą można iść w górę potoku, a nawet w sierpniu jest tam chłodno.
Porto Palermo
Trójkątna twierdza na małym półwyspie w zamkniętej zatoce, zbudowana na początku XIX wieku za Alego Paszy z Tepeleny. W sąsiedniej zatoce zachował się tunel dla okrętów podwodnych komunistycznej marynarki. Wstęp do twierdzy jest tani, a plaża obok należy do najspokojniejszych na wybrzeżu.
Borsh
Borsh ma najdłuższą plażę Riwiery, około siedmiu kilometrów, z dużo mniejszym tłokiem niż w Himarze i gajami oliwnymi schodzącymi do samej drogi.
Sezon
Morze jest najcieplejsze w sierpniu, około 25 stopni i więcej. Lipiec i sierpień są pełne wczasowiczów z Albanii i Kosowa, a ceny mniej więcej się podwajają; najlepsze miesiące to czerwiec i wrzesień — ciepła woda i o połowę mniej ludzi. Wiele lokali jest zamkniętych od listopada do kwietnia.
Jak się poruszać
Droga nadbrzeżna to droga górska z ciasnymi zakrętami i miejscami bez barierek — trzeba liczyć dużo więcej czasu, niż sugeruje odległość. Autobusy między Wlorą a Sarandą kursują kilka razy dziennie, więc samochód bardzo ułatwia sprawę. Poza większymi miejscowościami potrzebna jest gotówka, bo wiele barów plażowych nie ma terminala.
Co jeść
Ryby z grilla sprzedawane na wagę, do tego qofte, byrek i miejscowy ser owczy. W Himarze i Dhërmi kuchnia ciąży ku greckiej: oliwa, oregano i cytryna.