ℹ️ Przydatne informacje
Albania jest niewielka i tania, ale nie należy do Unii Europejskiej i kilka praktycznych szczegółów różni ją od sąsiadów. Poniżej to, czego większość podróżnych potrzebuje przed przyjazdem.
Wjazd i dokumenty
Albania nie należy do Unii Europejskiej ani do strefy Schengen. Obywatele UE, EOG, Wielkiej Brytanii, Stanów Zjednoczonych, Kanady i Australii wjeżdżają bez wizy i mogą przebywać do dziewięćdziesięciu dni w okresie stu osiemdziesięciu; obywatele UE i EOG mogą użyć dowodu osobistego zamiast paszportu. Ubezpieczenie turystyczne jest zdecydowanie wskazane, bo Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego tu nie obowiązuje.
Pieniądze
Walutą jest lek. Orientacyjnie 1 euro ≈ 90–95 leków; aktualny kurs sprawdź w Banku Albanii. Euro bywa przyjmowane w miejscowościach turystycznych, ale resztę dostaje się w lekach i po kursie rzadko korzystnym. Karty działają w miastach i większych hotelach; małe kwatery, wiejskie sklepy, minibusy furgon i górscy przewodnicy oczekują gotówki. Bankomaty są powszechne, choć wiele pobiera prowizję — Credins i Raiffeisen bywają tańsze.
Ceny są niskie jak na Europę: posiłek w tawernie kosztuje 600–1200 leków, pokój w kwaterze 2500–5000, minibus na dłuższej trasie 500–1500.
Poruszanie się
Kolej pasażerska praktycznie nie działa. Transport opiera się na minibusach furgon, które odjeżdżają po zapełnieniu, a nie według rozkładu, oraz na autokarach z terminali w Tiranie. Podróże trwają dłużej, niż sugeruje mapa: Tirana — Saranda to pięć do sześciu godzin drogą wzdłuż wybrzeża, a Tirana — Theth około czterech godzin lub nieco więcej, drogą, która jest już w całości asfaltowa, ale nadal wąska, stroma i kręta.
Wynajem samochodu daje najwięcej swobody, a drogi nadmorskie i główne są w dobrym stanie. Górskie drogi na północy są wąskie, nieoświetlone i często nieutwardzone — przydaje się auto z wyższym prześwitem. Zagraniczne i międzynarodowe prawa jazdy są honorowane, a ubezpieczenie OC (zielona karta) jest obowiązkowe.
Zdrowie i bezpieczeństwo
Albania jest krajem bezpiecznym, o niskiej przestępczości z użyciem przemocy, a gościnność wobec przyjezdnych to realna norma społeczna. Numer alarmowy to 112. Apteki są liczne, a farmaceuci doradzają przy drobnych dolegliwościach, ale szpitale publiczne poza Tiraną są skromnie wyposażone — przy poważniejszych sprawach lepsze są prywatne kliniki w stolicy.
Woda z kranu nadaje się do picia w Tiranie i większości miast; latem na wybrzeżu normą jest woda butelkowana. Bezpańskie psy są częste na wsi i zwykle nieagresywne.
Szczegóły praktyczne
Prąd ma 230 V, gniazdo europejskie z dwoma okrągłymi bolcami. Zasięg komórkowy jest dobry na wybrzeżu i w głównych dolinach, słabszy w górach na północy; karta prepaid Vodafone, One albo Telekom kosztuje około 1000 leków z kilkoma gigabajtami transferu i sprzedaje się ją za okazaniem paszportu. Darmowe Wi-Fi jest standardem w kawiarniach i kwaterach. Napiwek nie jest obowiązkowy; zaokrąglenie rachunku wystarczy.
Kiedy przyjechać
Maj, czerwiec i wrzesień są najlepsze: ciepłe morze, otwarte przełęcze, ceny poniżej lipcowo-sierpniowego szczytu. Przejście Theth — Valbona jest zwykle przechodzalne od końca maja do połowy października. Zima zamyka większość północy, ale Tirana, Berat i południowe wybrzeże pozostają łagodne i puste.