Przełęcz Llogara prowadzi drogę nadbrzeżną przez Góry Keraunijskie na wysokości 1027 metrów i tu zaczyna się Riwiera Albańska. Od północy droga wspina się przez las sosny czarnej; na górze skręca za róg i całe wybrzeże jońskie ukazuje się głęboko w dole, a przy dobrej pogodzie na horyzoncie widać Korfu.
Park narodowy
Park Narodowy Llogara obejmuje około tysiąca hektarów sosny czarnej i sosny bośniackiej; część drzew wiatr od morza wygiął w kształt chorągwi: słone podmuchy zabijają pąki od strony morza. Wstęp jest bezpłatny, a znakowane szlaki zajmują od jednej do trzech godzin.
Przełęcz Cezara
Jedno miejsce na zjeździe nazywa się Qafa e Cezarit. W 48 roku p.n.e. Cezar wylądował pod Palasë, na wybrzeżu poniżej, ścigając Pompejusza przed bitwą pod Dyrrachium, i według tradycji przeszedł tędy ze swoimi legionami. Twierdzenie opiera się na relacji samego Cezara o lądowaniu w tej okolicy, a nie na dowodach dotyczących samej trasy.
Zjazd na Riwierę
Z przełęczy droga opada ciasnymi serpentynami do Palasë i Dhërmi — około dwudziestu minut jazdy. Spadek jest duży, a barierek miejscami brakuje; ciężkie pojazdy jadą całą drogę na niskim biegu. Punkty widokowe na zjeździe należą do najczęściej fotografowanych odcinków dróg w Albanii.
Paralotniarstwo
Wysoka przełęcz i morska bryza czynią z Llogary jedno z lepszych miejsc do latania na paralotni na Bałkanach: start z grzbietu, lądowanie na plaży w Palasë. Loty w tandemie oferuje się od maja do października.
Gdzie się zatrzymać
Na samej przełęczy stoi kilka restauracji z jagnięciną z grilla i qofte z górskim jogurtem; posiłek kosztuje około 700–1200 leków. Wśród sosen jest kilka hoteli i domków — warto o nich pomyśleć w lipcu, gdy wybrzeże w dole jest pełne: na górze jest o osiem–dziesięć stopni chłodniej.
Sezon
Droga jest otwarta przez cały rok, ale zimą śnieg może ją na krótko zamknąć. Najlepsze miesiące to maj, czerwiec, wrzesień i październik: przejrzyste powietrze, otwarte widoki i brak korków na serpentynach. W sierpniu ruch wakacyjny w obu kierunkach bardzo spowalnia jazdę.
Praktycznie
Autobusy między Wlorą a Sarandą jadą przez przełęcz i na prośbę zatrzymają się na górze, ale na powrót nie ma pewnego rozkładu — jeśli chcesz pochodzić po parku, zaplanuj samochód. Z Wlory jedzie się około godziny, z Sarandy około dwóch.