Ksamil leży między Sarandą a Butrintem, w zatoce o przejrzystości wody rzadko spotykanej na Morzu Śródziemnym. Tuż przy brzegu są cztery małe wyspy, na niektóre można dopłynąć wpław.
Wyspy
Dwie większe wyspy mają własne małe plaże i sezonowe bary. Do najbliższej jest około stu metrów wpław albo krótki rejs łodzią za kilka euro. Kajak kosztuje około pięciu euro za godzinę i to najprzyjemniejszy sposób, by zobaczyć wszystkie wyspy w jedno popołudnie.
Plaże
Brzeg jest podzielony na małe zatoczki, każda należy do baru z własnymi leżakami. Dwa leżaki i parasol kosztują od dziesięciu do dwudziestu pięciu euro dziennie, zależnie od sezonu i miejsca. Są też bezpłatne odcinki publiczne, ale szybko się zapełniają. Przy brzegu jest płytko, więc miejsce dobrze nadaje się dla dzieci.
Kiedy jechać
Lipiec i sierpień są zatłoczone i drogie; drogi są wąskie, a po dziesiątej rano trudno zaparkować. Czerwiec i wrzesień są wyraźnie lepsze: morze jest jeszcze ciepłe, ceny spadają, a na plażach jest luźniej. Maj i październik są spokojne, ale woda jest chłodna.
Historia miejsca
Ksamil zbudowano jako wieś w 1966 roku, za komunizmu, w okolicy znanej z oliwek, cytryn i mandarynek. Po latach 1990 plantacje porzucono, a ich miejsce zajęła zabudowa turystyczna, często bez planu. Między hotelami przetrwały jeszcze pojedyncze oliwki i drzewa cytrusowe. Ta historia tłumaczy, dlaczego wszystko wygląda na improwizowane: Ksamilu nigdy nie projektowano jako kurortu.
Gdzie spać
W ostatniej dekadzie w Ksamilu dużo zbudowano i wybór jest szeroki — od prostych pokoi za około dwadzieścia pięć euro po apartamenty z widokiem na morze za osiemdziesiąt. Saranda, dwadzieścia minut dalej, ma więcej wieczornego życia i nieco niższe ceny poza szczytem sezonu.
Co warto wiedzieć
Szybka zabudowa zostawiła część brzegu niedokończoną i nie każdy widok odpowiada zdjęciom. Po ciszę najlepiej jechać do zatoczek na południowym krańcu. W wielu barach plażowych potrzebna jest gotówka, bo karty nie wszędzie są przyjmowane.
Ksamil pozostaje jednym z najpiękniejszych miejsc wybrzeża jońskiego — pod warunkiem, że ominie się dwa najgorętsze tygodnie sierpnia.